Τι έγινε ρε παιδιά;

Αλήθεια, τι γίνεται; Έκανα μια βόλτα στα blogs και μέχρι στιγμής βρήκα άλλα 3 άτομα να υποφέρουν από αμυγδαλές. Επιδημία έπεσε; Πάντως δοκίμασα τα πάντα. Ζεστά, κρύα, χλιαρά. Τίποτα. Άσε που τα κρύα με έκαναν χειρότερα. Τώρα έχω 38 πυρετό πάλι. Εδώ και 2 μέρες. Αλλά δεν δίνω σημασία. Μήπως πρέπει να πάω σε κανα γιατρό; Σκατά.

Πολύ τσίρλα

Χτες πέρασα τη μέρα στο σπίτι της κουραδομάγκισσας. Κατά τις 4 το μεσημέρι και ενώ σερφάραμε στο ίντερνετ, με εγκατέλειψε για να πάει να χέσει. Μετά από 10 λεπτάκια ήταν πάλι πίσω στο δωμάτιο. Μετά από κανα 2ωρο και ενώ βλέπαμε ταινία στο dvd πήγε πάλι να χέσει. Λέω άντε 10 λεπτά είναι θα περάσουν. Περίμενα, πέρασαν 10, πέρασαν 15, πέρασε μισή ώρα, της φωνάζω "μωρή ακόμα χέζεις;" "Τώρα τελειώνω" η απάντηση. Άνοιξα το ψυγείο, πήρα 2 φρούτα, τα καθάρισα, τα έφαγα, κάπνισα ένα τσιγάρο... η κουραδομάγκισσα ακόμα πάλευε με το σκατό. Τελικά βγήκε στις 7 και 5 το απόγευμα. Πατήσαμε play για να δούμε τη συνέχεια της ταινίας αλλά... εις μάτην..

Η φύση κάλεσε εμένα αυτή τη φορά. Πήγα στην τουαλέτα, κάθισα μέσα 20 λεπτά και έβγαλα το φορτίο μου. Επιστροφή στο σαλόνι. Ξανά play. Ξανά εις μάτην. Η κουραδομάγκισσα 3η φορά στη χέστρα. Ευτυχώς κάπου στο ένα τέταρτο αυτή τη φορά. Όταν βγήκε παραγγείλαμε πίτσα. Κατά την αναμονή ένιωσα πάλι μια ενόχληση. 2η φορά στην τουαλέτα εγώ. Και έβγαλα πάλι πολύ πράμα. Με το που βγαίνω της λέω "Μωρή μήπως να μεταφέρουμε το dvd στην τουαλέτα; Δε μας βλέπω να ξεκολλάμε από τη χέστρα σήμερα"

Τελικά καταφέραμε να δούμε το τέλος της ρημαδοταινίας και να φάμε την πίτσα που ευτυχώς ήρθε γρήγορα. Τι το θέλαμε; Ήταν που ήταν το έντερό μας κεφάτο, περάσαμε όλη τη νύχτα εν αλλάξ στη χέστρα. 3 τσίρλες έκανα εγώ, 2 η κουραδομάγκισσα.

Η συγκίνηση όταν αγγίζεις την τελειότητα

Πριν από καμιά ώρα έκανα την καθημερινή μου επίσκεψη στην τουαλέτα. Το αποτέλεσμα με συγκίνησε πολύ. Έχεσα 3 υπέροχα κουράδια. Με τέλειο σχήμα και χρώμα. Σφιχτά αλλά εύκολα. Είχα να κάνω κάτι τέτοιο περίπου 4 χρόνια. Αυτή η σημαδιακή μέρα θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη μεγάλη κι ένδοξη στιγμή της ζωής μου, όπου ένιωσα να ολοκληρώνομαι σαν άνθρωπος. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον μπαμπά μου, στη μαμά μου, στον manager μου και στα μακαρόνια που έφαγα χτες. Ευχαριστώ! Ευχαριστώ! Ευχαριστώ!

Θεωρία των σκατών - Θεωρία 1

Καλώς τηνα την κουραδομάγκισσα που αφοδεύει μάγκικα! Καλώς το καμάρι του blog μας!

Σε αυτό το ποστ θα εξηγήσω πάνω κάτω τους λόγους ίδρυσης του Αποχετευτικού Συστήματος στη Blogoσφαιρα. Από μικρή έβλεπα το Κωνσταντίνου κι Ελένης και ήμουν θερμή υποστηρίκτρια του "Αποχετευτικό Σύστημα στο Βυζάντιο", γιατί όσο και οι άλλοι να το χλεύαζαν, πάντα γνώριζα τη ζωτική σημασία του σκατού. Μέσα από το σκατό του φαίνεται ο άνθρωπος. Ναι, ακριβώς σαν το ανέκδοτο.

Η δασκάλα έβαλε έκθεση στα παιδιά με θέμα "Ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται".
Μετά από 10 λεπτά δίνει ο Τοτός την έκθεσή του. Απορεί η δασκάλα που τελείωσε τόσο γρήγορα και διαβάζει:
Χτες πήγα βόλτα στο δάσος. Εκεί που περπατούσα είδα κάτω από ένα δέντρο κάτι κίτρινα σκατά. "Θα είναι της Μαιρούλας, που έφαγε μπανάνες", σκέφτηκα.
Λίγο πιο κάτω, πίσω από ένα θάμνο, βρήκα κάτι μπλε σκατά. "Θα είναι του Μπόμπου, που έφαγε βατόμουρα", σκέφτηκα.
Λίγο πιο πέρα, είδα κάτι κόκκινα σκατά. "Θα είναι της Αννούλας, που έφαγε παντζάρια", σκέφτηκα.
Και είχα δίκιο. Ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται!

Καταλάβατε λοιπόν; Το χρώμα, το σχήμα, το μέγεθος και η μυρωδιά των σκατών δείχνει τι έχεις φάει. Και αφού λένε το τι τρως δείχνει το ποιος είσαι, τότε και τα σκατά δείχνουν το ποιος είσαι.

Αυτό το blog δημιουργήθηκε για την ανάγκη έκφρασης κάτι τόσο παρεξηγημένου, του χεσίματος, αλλά και για να γελάμε. Γιατί αυτό είναι σοφό. Τα σκατά ταλαντεύονται ανάμεσα στη σοβαρότητα και την ξεφτίλα.

Διακοπές

Μόλις γύρισα από τις σύντομες διακοπές μου. Καλά ήταν. Αλλά με τις μαλακίες που τρώγαμε έκανα 2 φορές τσίρλα. Άλλο να το λέω κι άλλο να το βλέπετε. Τα junk food σου κάνουν τα έντερα τούρμπο.

Εκνευρίστηκα πολύ με τους διπλανούς αν και δεν είμαι σίγουρη αν ήταν πολλοί ή μόνο ένας, πάντως έκανε/αν φασαρία. Και έκλανε/αν. Πηγαίναμε να κοιμηθούμε κι έκλαναν σαν δαιμονισμένοι. Μετά η τηλεόραση στο τέρμα. Τα κουνούπια μας ρουφούσαν το αίμα. Οι θάλασσες μες στα σκατά κι αυτές. Το θέμα αυτό θα αναλυθεί εκτενέστερα σε άλλο ποστ. Το ίδιο και τα σκατά στα πεζοδρόμια. Είμαστε στην Ελλάδα, τη χώρα του σκατού. Τι καλύτερο;

Η ζέστη και η υγρασία των νησιών δεν παλεύεται. Ο ιδρώτας τρέχει σαν ποτάμι και το δέρμα αποκτά μια κολλώδη υφή. Σκατά δηλαδή. Σκατά εδώ, σκατά εκεί, σκατά και παραπέρα. Δεν γίνεται να περάσω ήρεμη μια φορά τις διακοπές μου.

Και αύριο ξανά στη δουλειά με τους αντιπαθέστατους ψωνισμένους συναδέλφους. Καλά δε λέω, υπάρχουν και 2-3 καλοί, αλλά χάνονται λόγω καλού χαρακτήρα και υπομονής. Πρέπει να είσαι σκύλα εκεί. Το χειρότερο είναι ότι θα δω τα βατραχόμουτρα του αφεντικού πάλι να μας κοιτάζει λες και είμαστε κουράδες γάτας στην πολυθρόνα του. Άει σιχτίρ. Αλλά κάνω υπομονή γιατί έχω ανάγκη τα λεφτά και η αλήθεια είναι ότι πληρώνομαι καλά εκεί.

Τα καλά ποστ θα έρθουν όταν γυρίσει και η κουραδομάγκισσα από τις δικές της διακοπές. Που από ότι μαθαίνω, έχει να σας περιγράψει κι εκείνη πολλές σκατοεμπειρίες. Τελείωσα. Είστε ελεύθεροι να ξεράσετε.

Καλήν εσπέραν άρχοντες

Σας καλωσορίζουμε στον καινούριο μας χώρο που μόλις άνοιξε, με θέμα μια πολύ ανθρώπινη ανάγκη και συνήθεια! Φορέστε μάσκες οξυγόνου και απολαύστε μας!