Δεν υπάρχει θεραπεία λέμε

Σε αυτό το ποστ θα μιλήσουμε για τους συχνοκλάνοντες και τους συχνοχέζοντες.. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ο συχνοχέζων είναι αυτός που όπως δηλώνει η λέξη, τα κάνει πάνω του ή μη, συχνά. Πολύ συχνά. Μπορεί να πάσχει από ακράτεια, αλλά μπορεί και όχι. Αιτίες είναι εντερικά προβλήματα, τροφές που ερεθίζουν το έντερο, χαλασμένες τροφές, ασθένειες, φάρμακα.. Αλλά μια και δεν σπούδασα ιατρική, δεν γνωρίζω άλλους λόγους.

Το ίδιο ισχύει και για τον συχνοκλάνοντα, με τη μόνη διαφορά ότι ο συχνοκλάνων αντί να τα κάνει πάνω του, εξαπολύει δηλητηριώδη αέρια στην ατμόσφαιρα.

Είχα διαβάσει κάπου ότι ένας μέσος φυσιολογικός άνθρωπος κλάνει 14 φορές τη μέρα. Πολύ δε φαίνεται; Άρα ο συχνοκλάνων θα ξεπερνάει κατά πολύ τον αριθμό.

Τροφές που σύμφωνα με γνωστό γυναικείο περιοδικό περιορίζουν τα αέρια είναι: κόκκινο κρέας, ψάρι, άσπρο ψωμί. Ενώ τα προκαλούν τα εξής: όσπρια, λαχανικά, κάπνισμα (λόγω του αέρα που φυλακίζεται μέσα μας κατά την εισπνοή του καπνού) γαλακτοκομικά και το να τρώμε γρήγορα καταπίνοντας μεγάλες μπουκιές.

Αυτά ήταν τα κυριολεκτικά. Περνάμε στα μεταφορικά.

(Συχνο)χέστηδες/κλάνοντες ή απλώς κλανιάρηδες ονομάζονται αυτοί που δεν έχουν κότσια. Να πάρουν μια απόφαση. Να πουν μια γνώμη. Να παραδεχτούν την αλήθεια/τα λάθη τους. Να πάρουν μια φορά το φταίξιμο στις πλάτες τους. Να ζητήσουν συγνώμη ρίχνοντας τον εγωισμό τους. Να κάνουν μια αντρίκια πράξη. Να φερθούν ντόμπρα. Να σταματήσουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους/το φουστάνι της μαμάς ή της γκόμενάς τους/την ανωνυμία τους.

Και η τελευταία αυτή παράγραφος αφιερώνεται σε κάποιον που απέδειξε προχτές το βράδυ ότι δεν τα έχει.

Τουλάχιστον για την κυριολεκτική έννοια των όρων υπάρχει θεραπεία. Για τη μεταφορική ενδείκνυται το κλείσιμο της πόρτας στα μούτρα. Μια και καλή, οριστικά.

The lesson gone bad

Το πρωί είχα μάθημα με ένα παιδάκι γυμνασίου, άρρεν, ο οποίος αρνείτο πεισματικά να στρώσει τα οπίσθιά του και να διαβάσει. Κοινώς, στα μαθήματα που κάναμε, αλλά και στο σχολείο του, δεν ήξερε πού πάνε τα τέσσερα. Πέραν αυτού, η συμπεριφορά του ξέφευγε από καθε όριο και με αντιμετώπιζε και εμένα και καθηγητές στο σχολείο του όπως έμαθα, σαν κολλητάρια από το στρατό!

Του έβαλα τις φωνές αρκετές φορές, δοκίμασα ένα σωρό μεθόδους για να τον πείσω να διαβάσει αποκτώντας κίνητρα, αλλά εις μάτην! Έτσι, έφτασα στο σημείο να κάνω μια κουβεντούλα με τους γονείς του πριν τις γιορτές, αλλά εις μάτην και αυτό! Δε λένε ότι το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει; Φαίνεται ότι το μήλο είναι ο καλός μου ο μαθητής και η μηλιά η καλή του η μανούλα.

Της μίλησα για τις αδυναμίες του γιου της, για τις ικανότητές του, για την εξυπνάδα του και ότι όλα αυτά πάνε στράφι εξαιτίας της τεμπελιάς του. Και η απάντηση που πήρα ήταν "ε πίεσέ τον περισσότερο, δώστου και κανα χαστούκι, γι'αυτό δεν είστε εσείς οι καθηγητές;" Τη συμπεριφορά του γιου της τη δικαιολόγησε ως εξής "ε μωρέ έφηβος είναι, αν δε φερθεί έτσι τώρα πότε θα το κάνει; Μάλωσέ τον κι εσύ"

Εκείνη τη στιγμή ένιωθα το Βεζούβιο μέσα μου να κοχλάζει έτοιμος για τη μεγάλη έκρηξη. ΓΙ'ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ;;; ΔΗΛΑΔΗ ΕΓΩ ΣΠΟΥΔΑΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΡΝΩ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΜΗΠΩΣ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΨΑΧΝΕΤΕ ΜΑΤΑΤΖΗ;;;

Ο ρόλος των γονέων ποιος είναι; Να επαναπαύονται και να αφήνουν τους εκπαιδευτικούς να βγάζουν το φίδι από την τρύπα; Εμείς υπάρχουμε για να μεταλαμπαδεύσουμε στους μαθητές τις γνώσεις μας, να τους ωθήσουμε να σκεφτούν, να ψαχτούν για το ποιο επάγγελμα θέλουν να ακολουθήσουν! Δεν είμαστε ούτε κηδεμόνες τους, ούτε ασφαλίτες, ούτε μπαμπούλες! Και όποιος συνάδελφος συμπεριφέρεται έτσι κακώς πράττει!

Οι γονείς είναι αυτοί που θα προνοήσουν για τη συμπεριφορά του παιδιού τους (δε νοείται 13χρονο να μου γράφει σε εκθέσεις και εργασίες σαν να βγάζει σενάρια τσόντας), για την ανάληψη των ευθυνών, για το χαρακτήρα του. Δύο γονείς δεν μπορούν να συμμαζέψουν ένα παιδί. Ένας εκπαιδευτικός πώς θα μπορέσει να το κάνει αυτό σε μια ολόκληρη τάξη σε κάθε παιδί ξεχωριστά; Ακόμα και να θέλαμε κάτι τέτοιο, μας είναι αδύνατο, δεν διαθέτουμε υπεράνθρωπες δυνάμεις.

Δηλαδή κυρία μου γεννάς ένα παιδί και το αφήνεις στο έλεος του Θεού ελπίζοντας να το στρώσει ο δάσκαλος και οι καθηγητές του; Πόσο ανεύθυνη μάνα είσαι; Ποιος είναι ο ρόλος σου; Το κομμωτήριο και η χαλάουα; Καλά κι αυτά, αλλά αφού δεν ήσουν έτοιμη να αναλάβεις τις ευθύνες της ανατροφής ενός παιδιού, να μη γεννούσες!

Τον Δεκέμβριο δεν είπα τίποτα βαρύ και σχεδόν έβαλα την ουρά μου στα σκέλια επειδή γνώριζα ότι παίζουν απολύσεις στο γραφείο -όπως και έγινε- και είχα ανάγκη τα χρήματα.
Αλλά ο κόμπος έφτασε στο χτένι μετά το σημερινό και τους εγκατέλειψα. Δε θα μου βγάζουν την ψυχή για ψίχουλα. Βρήκαν το κορόιδο και τα έκαναν.

Ατυχήματα, γκάφες, καφρίλες και άλλα - μέρος 1

Εμπνευσμένη από ένα ποστ της Μάγισσας Κίρκης, αποφάσισα να ανασύρω στη μνήμη μου κάποια τραγελαφικά γεγονότα της καθημερινότητας, δικά μου και μη.

Στο δεύτερο έτος της σχολής, σε εκδρομή στη Μύκονο όπως κάνουν όλοι οι καλοί φοιτητές, οι άντρες της παρέας έμεναν μαζί σε ένα τρίκλινο δωμάτιο. Την τελευταία μέρα, λίγο πριν φύγουμε από το ξενοδοχείο, ο καλός μου συμφοιτητής και φίλος Γ. θεώρησε πρέπον να αφοδεύσει πάνω στα ...σεντόνια του κρεβατιού του, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την άθλια εξυπηρέτηση! Όταν μαζευτήκαμε όλοι στη reception για να αποχωρήσουμε, ήρθε ο ιδιοκτήτης, τον έπιασε και τον σάπισε στο ξύλο. Μπλιαχ! Αν και οφείλω να ομολογήσω ότι ρίξαμε το γέλιο του αιώνα, καθότι ..καφροπαρέα!

Στο δεύτερο ή τρίτο έτος, τα έπινα με μια παρέα σε ένα μαγαζάκι, λίγα τετράγωνα μακριά από το σπίτι της Κ. Εκεί που απολάμβανα το μοχίτο μου ένα "πρρργρρρφφπγρρρ" διατάραξε την "ησυχία" μου. Γυρνάω και βλέπω την Κ. στα δεξιά μου να κουνάει διακριτικά το χέρι της πέρα δώθε πίσω από τον ποπό της. Ναι, αυτή την είχε αμολήσει και για καλή της τύχη την άκουσα μόνο εγώ που καθόμουν δίπλα.
Συνέχισα να πίνω μετά περισσής άνεσης το ποτό μου αφού αναγκαστικά κατέπνιξα το κύμα γέλωτος για να μη μας αντιληφθούν οι άλλοι 2, ώσπου ξαφνικά ένιωσα κάτι να μου γατζώνει το χέρι και να το τραβάει σαν φοβισμένος σκύλος. Ναι, η Κ. πάλι. Με ειδοποίησε ότι την είχε πιάσει κόψιμο και μου ζήτησε να κάνω κάτι για να τη σώσω. Ζητήσαμε συγνώμη από τους άλλους 2 και σηκωθήκαμε να φύγουμε τρέχοντας με τη δικαιολογία ότι της ήρθε περίοδος. Στο δρόμο για το σπίτι της ξύπνησε όλη τη γειτονιά φωνάζοντάς μου"Μην τρέχεις γαμώ την τρέλα μου, μου ξεφεύγουν μεζέδες"! Εννοείται ότι έφτασα σπίτι της σερνόμενη από τα γέλια.

Στο 1ο έτος, 8 η ώρα το πρωί εν ώρα εξετάσεων, ένιωσα κάτι να με γαργαλάει εκεί, ανάμεσα στα πόδια. Δεν έδωσα σημασία γιατί ήμουν εκνευρισμένη από τα θέματα με των οποίων τις απαντήσεις είχα μαλώσει. Μετά από καμια ώρα πήγα να παραδώσω το γραπτό μου, όταν άκουσα από πίσω μου "ψιτ, Λίνα, το παντελόνι σου". Κοιτάζτηκα όσο μπορούσα και δεν είδα τίποτα περίεργο. Άσε που το μυαλό μου πήγε στο ότι μάλλον θα σκίστηκε κάπου, αφού πόνο στην κοιλιά και άλλα σημάδια έμμηνου ρύσης δεν είχα λάβει.
Βγήκα από το αμφιθέατρο χαλαρή και άνετη με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια με σάκους πατάτες από τη νύστα. Και τότε με πλησίασε μια αχώνευτη συμφοιτήτριά μου και μου ψυθίρισε στο αυτί "είσαι κόκκινη από πίσω". Αυτό ήταν! Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Έτρεξα αμέσως στις βρωμοτουαλέτες της σχολής με την Ο. από πίσω μου να με καλύπτει και αν μας είδε κανείς θα νόμιζε ότι με κυνηγάει για να μου τη ..σφυρίξει! Πάντως από κείνη τη μέρα γίναμε κολλητές. Κι εγώ δεν ξαναφόρεσα ανοιχτόχρωμο τζιν.

Ένα μεγάλο καψώνι είχα πάθει και στο λιμάνι της Πάτρας, κατά την αναμονή για την επιβίβαση στο πλοίο. Καθόμουν με τη Σοφία σε ένα ζαχαροπλαστείο-καφετέρια-ο Θεός να το κάνει και παρήγγειλα παγωτό. Τι το 'θελα; Φεύγοντας και πηγαίνοντας τουαλέτα, περάσαμε από τα ψυγεία που είχαν τα παγωτά-χύμα και είδα ένα από τα πιο εμετικά πράγματα στη ζωή μου: ολόκληρη αγέλη από μύγες να κάνουν βουτιές στα παγωτά και να βρέχουν τα πόδια τους στο "κύμα". Από κείνη τη στιγμή ήξερα ότι κάτι θα στραβώσει. Και δεν διαψεύστηκα. Μία ώρα μετά έκοβα βόλτες σαν το "μπιπ-μπιπ" (εκείνο το χαζοπούλι που το κυνηγάει το κογιότ) πάνω κάτω στο λιμάνι με έντονους πόνους στην κοιλιακή χώρα και γουργουρίσματα να αναδύονται από τα έγκατα της κοιλίας μου. Με είχε πιάσει κόψιμο. Και τουαλέτα εκεί δεν υπήρχε περίπτωση να πάω.

Πριν 2 χρόνια, ο κολλητός μου Σ. τα είχε με μια κοπέλα πολύ ντροπαλή. Ένα βράδυ που αυτή κοιμόταν σπίτι του μπρούμυτα, ο Σ. είχε ορεξούλες και άρχισε να κατεβαίνει χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, έτοιμος να φιλήσει τον ..ποπό της, όταν ένα ΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ με υδρόθειο, υδροκυάνιο, και άλλα πυρηνικά απόβλητα εκτοξεύτηκε από τα σμιλευμένα οπίσθια της κοπελιάς και εισέβαλε στο στόμα του. Η κοπέλα του ξύπνησε, αλλά επειδή ντράπηκε απίστευτα συνέχισε να κάνει πως κοιμάται. Την επόμενη μέρα ο Σ. μας διηγήθηκε το περιστατικό κι εμείς σαν καλά παιδάκια και καθόλου κάφροι που ήμασταν (και είμαστε), το βράδυ που βγήκαμε όλοι παρέα, αρχίσαμε να γελάμε μπροστά της στα καλά καθούμενα. Ο Σ. δεν την ξαναείδε από τότε.

Ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ λιώναμε με τη Σοφία στο σπίτι της και μας είχε πιάσει μαλακία. Έτσι, σκεφτήκαμε να καλέσουμε έναν φίλο μας που κι αυτός από μαλακία δεν πάει πίσω, για να οργανώσουμε καμιά χοντρή πλάκα. Τον πήραμε μια, τον πήραμε δυο, τίποτα. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Μας παίρνει αυτός μετά από λίγο και με φωνή σαν να βγαίνει από πηγάδι μας εξομολογήθηκε πως βρισκόταν για 3η φορά για απόψε στα ιδιαίτερά του και ταλανιζόταν από μία πολύ wild διάρροια. Έκλεισε το τηλέφωνο βιαστικά ψελλίζοντας "Σας αφήνω, με ξανάπιασε" Και τότε μας ήρθε η φώτιση. Πήραμε γρήγορα γρήγορα τηλέφωνο σε μια πιτσαρία και παραγγείλαμε 2 special με διεύθυνση παραλήπτη το σπίτι του Δ.
Όταν ο ντελιβεράς έφτασε, το χτύπημα του κουδουνιού βρήκε τον Δ. να αγωνίζεται να αδειάσει για 5η συνεχόμενη φορά το έντερό του και κόντεψε να παίξει ξύλο με το delivery boy γιατί αυτός δεν είχε παραγγείλει τίποτα. Τελικά πήρε τις πίτσες (όχι που θα τις άφηνε) και αφού μαρτυρήσαμε εαυτούς πήγαμε εκεί και τις καταβροχθίσαμε αφήνοντας τον Δ. να παλεύει με το θεριό της διάρροιας.

Στα 20 μου είχαμε πάει με τη μάνα μου στο χωριό της για να το γάμο μιας ξαδέρφης μου. Ντυμένες στην τρίχα, εγώ με κόκκινο σατέν φόρεμα, κόκκινες γόβες στιλέτο, μαλλί ελαφριά μπούκλα κλπ. Στο δρόμο για την εκκλησία (εκεί πάνε με τα πόδια μετά μουσικών οργάνων), θυμήθηκε η μάνα της νύφης ότι είχε ξεχάσει κάτι σημαντικό στο σπίτι. Όντας καλός άνθρωπος, προσφέρθηκα να τρέξω και να της το φέρω γρήγορα γρήγορα. Εκεί που έτρεχα σαν την Αστέρω στα βουνά, αλλά με το μαλλί να κυματίζει α λα Ροζαλίντα και το φόρεμα να σχηματίζει μεταξένια κύματα λάμποντας κάτω από τις χρυσές ηλιαχτίδες, ένιωσα το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Πριν συνειδητοποιήσω καλά καλά ότι έσπασε το τακούνι μου και κάνοντας μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατηθώ όρθια, προσγειώθηκα μέσα στις λάσπες (το easy rider στο χωματόδρομο με μάρανε). Από κόκκινα, τα πάντα πάνω μου έγιναν καφέ. Τα μαλλιά μου από καφέ ανοιχτό μεταλλάχθηκαν σε καφέ σκούρο με κομματάκια λάσπης σαν τους μεζέδες στο βρακί της Κ. παραπάνω και τα γυμνά σημεία μου γδάρθηκαν γιατί εκτός από γαμωλάσπες είχε και κωλόπετρες. Αντί για γάμο, κατέληξα στο νοσοκομείο για αντιτετανικό ορό, αφού περάσαμε πρώτα από ένα πλυντήριο αυτοκινήτων γιατί βρωμοκοπούσα σαν γουρούνι.

Στην Γ' Λυκείου έπαιζα ξύλο με την τότε κολλητή (ανέκαθεν ήμασταν σοβαρά άτομα με πολλή ωριμότητα). Έτσι όπως πλακωνόμασταν την τράβηξα για να τη ρίξω πάνω στην καρέκλα. Μόνο που μια καλή μας συμμαθήτρια προνόησε να μας τραβήξει τη μία καρέκλα εκείνη την ώρα και προσγειωθήκαμε και οι δύο στο πάτωμα με την άλλη καρέκλα που παρασύραμε μαζί μας πάνω μας. Τότε για κακή μας τύχη θυμήθηκε να μπει στην τάξη και ο θεολόγος μας και με το που μας είδε μας έριξε ωριαία και μας πέταξε έξω. Την επόμενη ώρα για εκδίκηση, βάλαμε σβηστικό στην καρέκλα της άλλης της κακίστρως κι εκείνη κάθισε χωρίς να κοιτάξει. Το μπλε παντελόνι της απέκτησε άσπρα πουά.

Η επιστροφή του ασώτου

Πάει καιρός που έχω να φροντίσω τούτο δω το blogάκι. Γύρισα και βρήκα το blog της αγαπητής βρεφοσαλάτας κλειστό. Γιατί;

Όσον αφορά τα σχόλια εκείνα, ξέρω πως δεν ήταν δικά σου. Φαινόταν άλλωστε από τις μαλακίες που έλεγαν μέσα ποιανού ήταν.

Ο ανώνΗμος όμως που μας έπρηζε έχει εξαφανιστεί, το βούλωσε μάλλον γιατί είδε πως δεν είχε νόημα ύπαρξης αφού δεν ασχολούμασταν άλλο μαζί του.

Υπόσχομαι σύντομα αυτό το blog να ξαναβρεί το χιούμορ του που έχασε. Και οι ανώνυμοι -αν ξαναεμφανιστούν- θα πάνε εκεί που πρέπει να είναι, στα διαγραμμένα.

Δυσεντερία

Αγαπητοί μου αναγνώστες, η ψηφοφορία άνοιξε ξανά για εσάς που δεν προλάβατε να ψηφίσετε. Για εσάς που δεν είχατε ανακαλύψει το αριστούργημα του αποχετευτικού. Κι επειδή δεν ξεχνώ κι εσάς τους δυσκοίλιους, σας αφιερώνω αυτό το ταπεινό ποστ.

Δυσκοιλιότητα έχουμε όταν δεν αδειάζουμε το έντερο τουλάχιστον τρεις (3) φορές τη βδομάδα ή όταν σφιγγόμαστε πολύ για να χέσουμε. (Πόνος, κοκκίνισμα, ιδρώτας, αύξηση πίεσης, εγκαφαλικό) Δηλαδή δυσκοιλιότητα έχουμε ακόμα και αν χέζουμε κάθε μέρα, γιατί μπορεί να κάνουν την εμφάνισή τους ολιγάριθμα σκατά και τα υπόλοιπα να σφηνώνουν στο έντερο. Το μήκος των εντέρων μαζί με οισοφάγους, στομάχια και λοιπές αηδίες είναι κάπου εφτά (7) μέτρα. Και όλο αυτό στριμώχνεται μέσα στην μπάκα μας. Φανταστείτε λοιπόν αγαπητοί μου φίλοι πόσο δύσκολο γίνεται μερικές φορές για τα σκατά να βρουν το δρόμο για την έξοδό τους στο μάταιο τούτο κόσμο.

Οι αιτίες είναι αδιευκρίνιστες. Η κύρια αιτία όμως είναι η ξηρότητα των σκατών. Αυτή είναι που τα εμποδίζει να κυλήσουν ομαλά και να κάνουν το ηδονιστικό πλαφ στη χέστρα σας. Άλλες αιτίες μπορεί να είναι οι διαταραχές στη διατροφή, η ψυχολογική κατάσταση, η έλλειψη χρόνου για χέσιμο. Η λύση είναι ένας καλός γαστρεντερολόγος για να σας συμπαρασταθεί και να βρείτε λύση στο πρόβλημά σας.

Άλλα πιθανά προβλήματα της δυσκοιλιότητας είναι το ακράτητο κλανίδι, οι αιμορροΐδες, το κάψιμο στην οπή του πρωκτού (για να είμεθα και κόσμιοι)

Έτσι θα μπορέσετε κι εσείς να νιώσετε την ικανοποίηση και την αυταρέσκεια της δημιουργίας και της παραγωγικότητας, όταν θα αποστέλλετε στα άδυτα αυτού του πλανήτη μία κουράδα.

Στο επόμενο ποστ θα ασχοληθούμε με τους συχνοκλάνοντες.

Το καλό χέσιμο θέλει χρόνο και θυσίες

Πολλή δουλειά έπεσε φίλοι και φίλες και δεν έχω χρόνο ούτε για χέσιμο. Δηλαδή χέζω, αλλά το κάνω βιαστικά, τελειώνω μέσα σε 5-10 λεπτά, δεν έχω χρόνο να το απολάυσω. Και το χέσιμο είναι μία απόλαυση όταν γίνεται σωστά. Ήτοι τσιγαράκι και περιοδικάκι μαζί στο WC. Αλλιώς χάνεται η απόλαυση και μένει σκέτη η επιτέλεση της ανάγκης. Ελπίζω αύριο που δεν δουλεύω να βρω χρόνο να χέσω πολυτελώς. Διότι εκκρεμούν και οι δουλειές του σπιτιού. Αφού ως γνωστόν ένα καλό χέσιμο απαιτεί και ένα όμορφο και καθαρό απαστράπτον περιβάλλον. Εφοδιάαστηκα λοιπόν με AZAX και χλωρίνες και θα παλέψω για ένα καλύτερο χέσιμο!

Το άλλο συγκινητικό της υπόθεσης είναι ένας καινούριος συνάδελφος με εντερικά προβλήματα. Τον έχει πάρει το αυτί μου 2 φορές ως τώρα να τις αμολάει εν ώρα εργασίας. Καλά, εν ώρα διαλείμματος από την εργασία, στην τουαλέτα ευτυχώς. Δυστυχώς δεν έχω την απαραίτητη οικειότητα μαζί του για να του ζητήσω να συνεισφέρει σε τούτο το αριστούργημα, το Αποχετευτικό Σύστημα στη Blogoσφαιρα.

Σχέσεις αλληλεπίδρασης

Με τη Σοφία, άκα κουραδομάγκισσα, μας συνδέει μία βαθιά σχέση αλληλεπίδρασης. Και αυτή η αλληλεπίδραση που ασκούμε η μία στην άλλη μας οδηγεί στον απόπατο, στη χέστρα. Σχεδόν κάθε φορά που συναντιόμαστε ήμιλάμε στο τηλέφωνο μας πιάνει κόψιμο. Άλλοτε επείγον, άλλοτε ένα απαλό ρίγος με μία υπόνοια πόνου στα έντερα. Ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να εξηγήσουμε αυτό το βαθύτατο σύνδεσμο που μας κρατάει άρρηκτα συνδεδεμένες με την υψηλή τέχνη του χεσίματος. Φταίει το κοινό μας ζώδιο; Φταίει η λατρεία για αυτή την τόσο ανθρώπινη πράξη;

Στο μεσημεριανό καφέ:
Σοφία: Άσε, δεν έχεσα σήμερα.
Λίνα: Δε σου ήρθε ή σου ήρθε και το συγκράτησες;
Σοφία: Δε μου ήρθε ακόμα.
Λίνα: Καλά μην ανησυχείς, στο δρόμο είναι.
Μετά από κανα 20λεπτο:
Σοφία: Την κάνουμε; Θέλω να χέσω.
Λίνα: Οκ, lets go.
Στο δρόμο, μήνυμα Λίνας προς Σοφία: Μωρή ηλίθια μ' έπιασε κόψιμο και θέλω άλλο ένα τέταρτο να φτάσω!

Τι έγινε ρε παιδιά;

Αλήθεια, τι γίνεται; Έκανα μια βόλτα στα blogs και μέχρι στιγμής βρήκα άλλα 3 άτομα να υποφέρουν από αμυγδαλές. Επιδημία έπεσε; Πάντως δοκίμασα τα πάντα. Ζεστά, κρύα, χλιαρά. Τίποτα. Άσε που τα κρύα με έκαναν χειρότερα. Τώρα έχω 38 πυρετό πάλι. Εδώ και 2 μέρες. Αλλά δεν δίνω σημασία. Μήπως πρέπει να πάω σε κανα γιατρό; Σκατά.

Πολύ τσίρλα

Χτες πέρασα τη μέρα στο σπίτι της κουραδομάγκισσας. Κατά τις 4 το μεσημέρι και ενώ σερφάραμε στο ίντερνετ, με εγκατέλειψε για να πάει να χέσει. Μετά από 10 λεπτάκια ήταν πάλι πίσω στο δωμάτιο. Μετά από κανα 2ωρο και ενώ βλέπαμε ταινία στο dvd πήγε πάλι να χέσει. Λέω άντε 10 λεπτά είναι θα περάσουν. Περίμενα, πέρασαν 10, πέρασαν 15, πέρασε μισή ώρα, της φωνάζω "μωρή ακόμα χέζεις;" "Τώρα τελειώνω" η απάντηση. Άνοιξα το ψυγείο, πήρα 2 φρούτα, τα καθάρισα, τα έφαγα, κάπνισα ένα τσιγάρο... η κουραδομάγκισσα ακόμα πάλευε με το σκατό. Τελικά βγήκε στις 7 και 5 το απόγευμα. Πατήσαμε play για να δούμε τη συνέχεια της ταινίας αλλά... εις μάτην..

Η φύση κάλεσε εμένα αυτή τη φορά. Πήγα στην τουαλέτα, κάθισα μέσα 20 λεπτά και έβγαλα το φορτίο μου. Επιστροφή στο σαλόνι. Ξανά play. Ξανά εις μάτην. Η κουραδομάγκισσα 3η φορά στη χέστρα. Ευτυχώς κάπου στο ένα τέταρτο αυτή τη φορά. Όταν βγήκε παραγγείλαμε πίτσα. Κατά την αναμονή ένιωσα πάλι μια ενόχληση. 2η φορά στην τουαλέτα εγώ. Και έβγαλα πάλι πολύ πράμα. Με το που βγαίνω της λέω "Μωρή μήπως να μεταφέρουμε το dvd στην τουαλέτα; Δε μας βλέπω να ξεκολλάμε από τη χέστρα σήμερα"

Τελικά καταφέραμε να δούμε το τέλος της ρημαδοταινίας και να φάμε την πίτσα που ευτυχώς ήρθε γρήγορα. Τι το θέλαμε; Ήταν που ήταν το έντερό μας κεφάτο, περάσαμε όλη τη νύχτα εν αλλάξ στη χέστρα. 3 τσίρλες έκανα εγώ, 2 η κουραδομάγκισσα.

Διακοπές

Μόλις γύρισα από τις σύντομες διακοπές μου. Καλά ήταν. Αλλά με τις μαλακίες που τρώγαμε έκανα 2 φορές τσίρλα. Άλλο να το λέω κι άλλο να το βλέπετε. Τα junk food σου κάνουν τα έντερα τούρμπο.

Εκνευρίστηκα πολύ με τους διπλανούς αν και δεν είμαι σίγουρη αν ήταν πολλοί ή μόνο ένας, πάντως έκανε/αν φασαρία. Και έκλανε/αν. Πηγαίναμε να κοιμηθούμε κι έκλαναν σαν δαιμονισμένοι. Μετά η τηλεόραση στο τέρμα. Τα κουνούπια μας ρουφούσαν το αίμα. Οι θάλασσες μες στα σκατά κι αυτές. Το θέμα αυτό θα αναλυθεί εκτενέστερα σε άλλο ποστ. Το ίδιο και τα σκατά στα πεζοδρόμια. Είμαστε στην Ελλάδα, τη χώρα του σκατού. Τι καλύτερο;

Η ζέστη και η υγρασία των νησιών δεν παλεύεται. Ο ιδρώτας τρέχει σαν ποτάμι και το δέρμα αποκτά μια κολλώδη υφή. Σκατά δηλαδή. Σκατά εδώ, σκατά εκεί, σκατά και παραπέρα. Δεν γίνεται να περάσω ήρεμη μια φορά τις διακοπές μου.

Και αύριο ξανά στη δουλειά με τους αντιπαθέστατους ψωνισμένους συναδέλφους. Καλά δε λέω, υπάρχουν και 2-3 καλοί, αλλά χάνονται λόγω καλού χαρακτήρα και υπομονής. Πρέπει να είσαι σκύλα εκεί. Το χειρότερο είναι ότι θα δω τα βατραχόμουτρα του αφεντικού πάλι να μας κοιτάζει λες και είμαστε κουράδες γάτας στην πολυθρόνα του. Άει σιχτίρ. Αλλά κάνω υπομονή γιατί έχω ανάγκη τα λεφτά και η αλήθεια είναι ότι πληρώνομαι καλά εκεί.

Τα καλά ποστ θα έρθουν όταν γυρίσει και η κουραδομάγκισσα από τις δικές της διακοπές. Που από ότι μαθαίνω, έχει να σας περιγράψει κι εκείνη πολλές σκατοεμπειρίες. Τελείωσα. Είστε ελεύθεροι να ξεράσετε.