Το σκατό στους δημόσιους χώρους

Φίλοι και φίλες, το σκατό όπως έχω ξαναπεί είναι τρόπος ζωής και στην Ελλάδα υπάρχει άφθονο. Παντού. Στα σπίτια, στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, στις θάλασσες. Και υπάρχει σε διάφορες μορφές. Σε στερεά, σε υγρή, σε ζελεδοειδή, σε άψυχη αλλά και σε ζωντανή. Γιατί μη μου πείτε ότι δεν έχετε παρατηρήσει πόσα σκατά περπατάνε καθημερινά στους δρόμους αυτής της πόλης, αυτής της χώρας. Σκατά με μαλλιά, σκατά χωρίς μαλλιά, σκατά με ρούχα, σκατά με μίνι, σκατά με σακούλες κλπ.

Εμείς θα μιλήσουμε για τα άψυχα σκατά που κείτονται πλέον ξεψυχισμένα σε κάποιο τσιμεντόδρομο έχοντας ξεράσει όλη τη ζωή από μέσα τους και έχοντας παραπεταχτεί από τον ιδιοκτήτη τους σαν σιχαμερά άχρηστα σκουπίδια.

Γιατί αυτά τα σκατά είχαν κάποτε μέσα τους ζωή. Είχαν ψυχή. Και επικοινωνούσαν με τον οργανισμό που τα φιλοξενούσε. Μέσα από την παρασιτική τους ιδιότητα είχαν συνεχή επαφή με τον ξενιστή καθώς έπιαναν χώρο στα έντερα και έδιναν μάχη με τις κλανιές για το ποιος θα επικρατήσει.

Ώσπου κάποιος τα έχεσε και η ζωή τους τελείωσε έτσι απλά. Είτε σκύλος, είτε μεθυσμένος, είτε μωρό, είτε ποντίκι. Και τώρα βγαίνεις εσύ φίλε/φίλη να πας στη δουλειά σου ή να κάνεις τη βόλτα σου και πετυχαίνεις μπροστά σου φάντη μπαστούνι το σκατό να σου θυμίζει περασμένα μεγαλεία. Και αν είσαι δυσκοίλιος θα συγκινηθείς πολύ. Διότι δε θα είσαι συχνά σε θέση να δημιουργήσεις κάτι τόσο τέλειο και άρτιο. Ειδικά δε αν το πατήσεις και γλιστρήσεις, θα καταλάβεις την αξία του και την επιθυμία του να δώσει το παρόν. Ακόμα και όταν κολλήσει στο παπούτσι σου και αναδύει τη διακριτική εσάνς του, θα είναι για να δείξει την επιθυμία του για ζωή.

Γι' αυτό φίλοι και φίλες σεβαστείτε το σκατό και μην το ξεφορτώνεστε από 'δω κι από κει. Το πληγώνετε. Και πληγώνετε και τους συνανθρώπους σας που μπορεί αν το πατήσουν.

"Ο κόσμος μέσα από τα μάτια ενός σκατού", Scheizeland, 2008.