Δεν υπάρχει θεραπεία λέμε

Σε αυτό το ποστ θα μιλήσουμε για τους συχνοκλάνοντες και τους συχνοχέζοντες.. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ο συχνοχέζων είναι αυτός που όπως δηλώνει η λέξη, τα κάνει πάνω του ή μη, συχνά. Πολύ συχνά. Μπορεί να πάσχει από ακράτεια, αλλά μπορεί και όχι. Αιτίες είναι εντερικά προβλήματα, τροφές που ερεθίζουν το έντερο, χαλασμένες τροφές, ασθένειες, φάρμακα.. Αλλά μια και δεν σπούδασα ιατρική, δεν γνωρίζω άλλους λόγους.

Το ίδιο ισχύει και για τον συχνοκλάνοντα, με τη μόνη διαφορά ότι ο συχνοκλάνων αντί να τα κάνει πάνω του, εξαπολύει δηλητηριώδη αέρια στην ατμόσφαιρα.

Είχα διαβάσει κάπου ότι ένας μέσος φυσιολογικός άνθρωπος κλάνει 14 φορές τη μέρα. Πολύ δε φαίνεται; Άρα ο συχνοκλάνων θα ξεπερνάει κατά πολύ τον αριθμό.

Τροφές που σύμφωνα με γνωστό γυναικείο περιοδικό περιορίζουν τα αέρια είναι: κόκκινο κρέας, ψάρι, άσπρο ψωμί. Ενώ τα προκαλούν τα εξής: όσπρια, λαχανικά, κάπνισμα (λόγω του αέρα που φυλακίζεται μέσα μας κατά την εισπνοή του καπνού) γαλακτοκομικά και το να τρώμε γρήγορα καταπίνοντας μεγάλες μπουκιές.

Αυτά ήταν τα κυριολεκτικά. Περνάμε στα μεταφορικά.

(Συχνο)χέστηδες/κλάνοντες ή απλώς κλανιάρηδες ονομάζονται αυτοί που δεν έχουν κότσια. Να πάρουν μια απόφαση. Να πουν μια γνώμη. Να παραδεχτούν την αλήθεια/τα λάθη τους. Να πάρουν μια φορά το φταίξιμο στις πλάτες τους. Να ζητήσουν συγνώμη ρίχνοντας τον εγωισμό τους. Να κάνουν μια αντρίκια πράξη. Να φερθούν ντόμπρα. Να σταματήσουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους/το φουστάνι της μαμάς ή της γκόμενάς τους/την ανωνυμία τους.

Και η τελευταία αυτή παράγραφος αφιερώνεται σε κάποιον που απέδειξε προχτές το βράδυ ότι δεν τα έχει.

Τουλάχιστον για την κυριολεκτική έννοια των όρων υπάρχει θεραπεία. Για τη μεταφορική ενδείκνυται το κλείσιμο της πόρτας στα μούτρα. Μια και καλή, οριστικά.