Το πρωί είχα μάθημα με ένα παιδάκι γυμνασίου, άρρεν, ο οποίος αρνείτο πεισματικά να στρώσει τα οπίσθιά του και να διαβάσει. Κοινώς, στα μαθήματα που κάναμε, αλλά και στο σχολείο του, δεν ήξερε πού πάνε τα τέσσερα. Πέραν αυτού, η συμπεριφορά του ξέφευγε από καθε όριο και με αντιμετώπιζε και εμένα και καθηγητές στο σχολείο του όπως έμαθα, σαν κολλητάρια από το στρατό!
Του έβαλα τις φωνές αρκετές φορές, δοκίμασα ένα σωρό μεθόδους για να τον πείσω να διαβάσει αποκτώντας κίνητρα, αλλά εις μάτην! Έτσι, έφτασα στο σημείο να κάνω μια κουβεντούλα με τους γονείς του πριν τις γιορτές, αλλά εις μάτην και αυτό! Δε λένε ότι το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει; Φαίνεται ότι το μήλο είναι ο καλός μου ο μαθητής και η μηλιά η καλή του η μανούλα.
Της μίλησα για τις αδυναμίες του γιου της, για τις ικανότητές του, για την εξυπνάδα του και ότι όλα αυτά πάνε στράφι εξαιτίας της τεμπελιάς του. Και η απάντηση που πήρα ήταν "ε πίεσέ τον περισσότερο, δώστου και κανα χαστούκι, γι'αυτό δεν είστε εσείς οι καθηγητές;" Τη συμπεριφορά του γιου της τη δικαιολόγησε ως εξής "ε μωρέ έφηβος είναι, αν δε φερθεί έτσι τώρα πότε θα το κάνει; Μάλωσέ τον κι εσύ"
Εκείνη τη στιγμή ένιωθα το Βεζούβιο μέσα μου να κοχλάζει έτοιμος για τη μεγάλη έκρηξη. ΓΙ'ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ;;; ΔΗΛΑΔΗ ΕΓΩ ΣΠΟΥΔΑΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΡΝΩ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΜΗΠΩΣ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΨΑΧΝΕΤΕ ΜΑΤΑΤΖΗ;;;
Ο ρόλος των γονέων ποιος είναι; Να επαναπαύονται και να αφήνουν τους εκπαιδευτικούς να βγάζουν το φίδι από την τρύπα; Εμείς υπάρχουμε για να μεταλαμπαδεύσουμε στους μαθητές τις γνώσεις μας, να τους ωθήσουμε να σκεφτούν, να ψαχτούν για το ποιο επάγγελμα θέλουν να ακολουθήσουν! Δεν είμαστε ούτε κηδεμόνες τους, ούτε ασφαλίτες, ούτε μπαμπούλες! Και όποιος συνάδελφος συμπεριφέρεται έτσι κακώς πράττει!
Οι γονείς είναι αυτοί που θα προνοήσουν για τη συμπεριφορά του παιδιού τους (δε νοείται 13χρονο να μου γράφει σε εκθέσεις και εργασίες σαν να βγάζει σενάρια τσόντας), για την ανάληψη των ευθυνών, για το χαρακτήρα του. Δύο γονείς δεν μπορούν να συμμαζέψουν ένα παιδί. Ένας εκπαιδευτικός πώς θα μπορέσει να το κάνει αυτό σε μια ολόκληρη τάξη σε κάθε παιδί ξεχωριστά; Ακόμα και να θέλαμε κάτι τέτοιο, μας είναι αδύνατο, δεν διαθέτουμε υπεράνθρωπες δυνάμεις.
Δηλαδή κυρία μου γεννάς ένα παιδί και το αφήνεις στο έλεος του Θεού ελπίζοντας να το στρώσει ο δάσκαλος και οι καθηγητές του; Πόσο ανεύθυνη μάνα είσαι; Ποιος είναι ο ρόλος σου; Το κομμωτήριο και η χαλάουα; Καλά κι αυτά, αλλά αφού δεν ήσουν έτοιμη να αναλάβεις τις ευθύνες της ανατροφής ενός παιδιού, να μη γεννούσες!
Τον Δεκέμβριο δεν είπα τίποτα βαρύ και σχεδόν έβαλα την ουρά μου στα σκέλια επειδή γνώριζα ότι παίζουν απολύσεις στο γραφείο -όπως και έγινε- και είχα ανάγκη τα χρήματα.
Αλλά ο κόμπος έφτασε στο χτένι μετά το σημερινό και τους εγκατέλειψα. Δε θα μου βγάζουν την ψυχή για ψίχουλα. Βρήκαν το κορόιδο και τα έκαναν.
Του έβαλα τις φωνές αρκετές φορές, δοκίμασα ένα σωρό μεθόδους για να τον πείσω να διαβάσει αποκτώντας κίνητρα, αλλά εις μάτην! Έτσι, έφτασα στο σημείο να κάνω μια κουβεντούλα με τους γονείς του πριν τις γιορτές, αλλά εις μάτην και αυτό! Δε λένε ότι το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει; Φαίνεται ότι το μήλο είναι ο καλός μου ο μαθητής και η μηλιά η καλή του η μανούλα.
Της μίλησα για τις αδυναμίες του γιου της, για τις ικανότητές του, για την εξυπνάδα του και ότι όλα αυτά πάνε στράφι εξαιτίας της τεμπελιάς του. Και η απάντηση που πήρα ήταν "ε πίεσέ τον περισσότερο, δώστου και κανα χαστούκι, γι'αυτό δεν είστε εσείς οι καθηγητές;" Τη συμπεριφορά του γιου της τη δικαιολόγησε ως εξής "ε μωρέ έφηβος είναι, αν δε φερθεί έτσι τώρα πότε θα το κάνει; Μάλωσέ τον κι εσύ"
Εκείνη τη στιγμή ένιωθα το Βεζούβιο μέσα μου να κοχλάζει έτοιμος για τη μεγάλη έκρηξη. ΓΙ'ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ;;; ΔΗΛΑΔΗ ΕΓΩ ΣΠΟΥΔΑΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΡΝΩ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΜΗΠΩΣ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΨΑΧΝΕΤΕ ΜΑΤΑΤΖΗ;;;
Ο ρόλος των γονέων ποιος είναι; Να επαναπαύονται και να αφήνουν τους εκπαιδευτικούς να βγάζουν το φίδι από την τρύπα; Εμείς υπάρχουμε για να μεταλαμπαδεύσουμε στους μαθητές τις γνώσεις μας, να τους ωθήσουμε να σκεφτούν, να ψαχτούν για το ποιο επάγγελμα θέλουν να ακολουθήσουν! Δεν είμαστε ούτε κηδεμόνες τους, ούτε ασφαλίτες, ούτε μπαμπούλες! Και όποιος συνάδελφος συμπεριφέρεται έτσι κακώς πράττει!
Οι γονείς είναι αυτοί που θα προνοήσουν για τη συμπεριφορά του παιδιού τους (δε νοείται 13χρονο να μου γράφει σε εκθέσεις και εργασίες σαν να βγάζει σενάρια τσόντας), για την ανάληψη των ευθυνών, για το χαρακτήρα του. Δύο γονείς δεν μπορούν να συμμαζέψουν ένα παιδί. Ένας εκπαιδευτικός πώς θα μπορέσει να το κάνει αυτό σε μια ολόκληρη τάξη σε κάθε παιδί ξεχωριστά; Ακόμα και να θέλαμε κάτι τέτοιο, μας είναι αδύνατο, δεν διαθέτουμε υπεράνθρωπες δυνάμεις.
Δηλαδή κυρία μου γεννάς ένα παιδί και το αφήνεις στο έλεος του Θεού ελπίζοντας να το στρώσει ο δάσκαλος και οι καθηγητές του; Πόσο ανεύθυνη μάνα είσαι; Ποιος είναι ο ρόλος σου; Το κομμωτήριο και η χαλάουα; Καλά κι αυτά, αλλά αφού δεν ήσουν έτοιμη να αναλάβεις τις ευθύνες της ανατροφής ενός παιδιού, να μη γεννούσες!
Τον Δεκέμβριο δεν είπα τίποτα βαρύ και σχεδόν έβαλα την ουρά μου στα σκέλια επειδή γνώριζα ότι παίζουν απολύσεις στο γραφείο -όπως και έγινε- και είχα ανάγκη τα χρήματα.
Αλλά ο κόμπος έφτασε στο χτένι μετά το σημερινό και τους εγκατέλειψα. Δε θα μου βγάζουν την ψυχή για ψίχουλα. Βρήκαν το κορόιδο και τα έκαναν.
2 κουραδάκια έπεσαν στη χέστρα:
Μην σκας για κάτι που δεν σε αφορά, εφόσον εκείνη σε έβλεπε σαν κάποιον στον οποίο "παρκάρει" το παιδί της καλά έκανες κι έφυγες.
Και μόνο από το γεγονός ότι τα παιδιά περνάνε λιγότερες ώρες στα σχολεία και στα φροντιστήρια, ειναι πασιφανές ποιός τα "εκπαιδεύει" επί της ουσίας.
Πολλοί γονείς είναι αυτοί που την "αποτυχία" του παιδιού την χρεώνουν στον καθηγητή και την επιτυχία στον εαυτό τους. Δεν θα πάρεις εσύ την ευθύνη γι αυτό!
Δεν θα έσκαγα αν οι γονείς του παιδιού δεν φόρτωναν το φταίξιμο σε μένα.. Δυστυχώς υπάρχουν κι αυτές οι περιπτώσεις και σου χαλάνε τη διάθεση είτε έχεις δίκιο είτε όχι.
Δημοσίευση σχολίου